Ronnie Coleman: Asla Pişman Değilim

RONNIE’NIN AMELİYATLARI

• Aralık 2007 – Laminektomi L4-L5 diskleri
• Temmuz 2011 – L3-L4 diskilerinde disk baskısını azaltma ameliyatı
• Aralık 2011 – Boyun C4-C5-C6 füzyonu ameliyatı
• Temmuz 2014 – Sol kalça replasmanı – 2 dikiş
• Ağustos 2014 – Sağ kalça replasmanı – 4 dikiş
• Temmuz 2015 – Omurga füzyonu

Kayıtlara geçmeyen birçok sakatlığının yanında, Ronnie Coleman’ın geçirdiği bu ameliyatlar ölümcül antrenmanların ve beraberindeki eşi benzeri olmayan çalışma etiği ve kararlılığının 8 kere Mr. Olympia, bir Arnold Classic ve 26 profesyonel zaferin sonuçları. Bugün 51 yaşında olan Ronnie’ye sorulabilecek o popüler soruyu akla getiriyo: Buna değdi mi ve tekrar şans verilse farklı bir şekilde yapar mıydı?

Ronnie’nin bu sorulara cevabı, en az kariyeri kadar efsanevi. Tereddüt dahi etmeden şöyle diyor: “Şüphesiz değerdi ancak evet, geçmişe dönebilsem daha farklı yapardım. DAHA ÇOK ÇALIŞIRDIM! Şu gerçeği biliyorum ki 360 kilo ağırlıkla iki yerine dört tekrar squat yapabilirdim ancak daha elime almadan kafamda iki tekrarlık bir set belirlemiştim ve ben de bunu yaptım. O yüzden evet, geriye döner ve çok daha fazla çalışıp, 360 kilo ile 4 tekrar yapabileceğimi gösterirdim.”

Nasıl bir “ruh hastası” 6 ameliyata gireceğini ve bunların beraberinde onca acı ve iyileşme süreci getireceğini bilerek bunu söyleyebilir ki? Muhtemelen olabileceğinin en iyisine ulaşamamaktansa ölmeyi tercih edecek biri söyler. İşte bu bir insana “Tüm Zamanların En İyisi” dedirten unsur heralde.

Her şeyini adayarak ve enerjisinin son damlasına kadar kendini yaptığı işe verebilen kaç insan var ki? Ronnie için her şey tutku ve sevdiğin şeyi yapmakla alakalı. “Kendimi ve değerli tüm dakikamı bu işe verebileceğimi biliyordum. Buna paha biçemezsiniz. Yaptığınız iş için tutkunuz yoksa, unutun gitsin. Tüm hücrelerinizle kendinizi tutkunu olmadığınız bir şeye veremezsiniz.”

Olay spor salonunda ve sahnede bitmiyor. Hayranlarına karşı da kararlı ve tutkulu bir adam. Dünyada milyonlara ilham veriyor, günümüzde bile ve aramızdan ayrılsa bile uzun bir süre böyle devam edeceğe benziyor. Ronnie Coleman ağırlığı sadece spor salonunda ya da sahnede yüklemiyor, günlük hayatını gelişmeye yönelik yaşıyor.

Ronnie Coleman saatlerce kaldığı seminer ve imza günleriyle nam salmış. Tüm hayranları ona erişene ya da güvenlik herkesi dışarı çıkarana kadar imza dağıtıyor. Havaalanına yetişmeye çalışıyor bile olsa, halk arasında fotoğraf çektirmek isteyen hayranlarını nadiren geri çeviriyor. Onu kalabalığın içinde yürürken görürseniz, güvenliği olmadığını, yanında sadece ekipten birkaç kişi olduğunu, bir belediye başkanı edasıyla herkesle el sıkıştığını fark edeceksiniz. (Belki de şansını denemeli, kim bilir?)
hip surgery comment

En onore edici iltifatları rakip olarak yarıştığı ya da onun deyimiyle “Demir Kardeşleri” tarafından duymuş. Aynı ödül için kapıştığınız insanlar size tartışmasız tüm zamanların en iyisi diyorsa, o ünvanı hak ediyorsunuz demektir.

2013 Mr. Olympia yarışında, Ronnie Coleman, 2007’den sonra ilk defa sahne arkasında görülüyor. Tüm yarışmacılar hazırlanırken, Ronnie bir sandalyeye oturup, yapması gereken canlı yayını bekliyor. Orada olduğu fark edildiğinde, herkes tek tek gelip, sanki “Godfather” oymuş gibi elini sıkıyor ve merhaba diyor. Hatta bunların bir kısmı onunla ilk defa tanışıyor ve sanki dünyanın en prestijli ünvanı için ona karşı yarışacaklarını unutmuş gibi görünüyorlar. Bu gerçek bir saygının ve yaşayan bir efsane olduğunun kanıtıdır.

Ronnie Coleman sayısız dünya turuna çıkmış, yılın en az 300 günün insanlara resimler ve fotoğraflar dağıtarak geçiriyor. Yukarıda söylediğimiz kalça ameliyatlarına girerken bile turlarından vazgeçmiyor ve Amerika’dan Kanada’ya, Avustralya’ya kadar dolaşıyor. Ronnie, herkesin tavsiyesinin aksine, inanılmaz acı içindeyken bile tekerlekli sandalyesiyle olması gereken yerde oluyor. “İnsanlara orada olacağıma dair söz verdim, bu yüzden hiçbir şeyin beni engellemesine izin vermem.” Şimdi size Ronnie’nin bu konuyla ilgili yaptığı bir açıklamayı aktaracağız. Pişman olmadan yaşamak budur.

Getting in my last workout before my surgery tomorrow. Never take life granted, Never. Training is my life, my hobby, it's who I am, it represents me. If this was my last workout and I'm never ever able to train again because God called me home, I can say my life was fulfilled because I did it doing what I always love doing the most, Training. Thanks to all people in the world all over the world who wished me luck for tomorrow especially my frat brothers current Mr Olympia @philheath and current 212 Mr Olympia Flex Lewis. The way I see it, I went to war all eight of those years I won those Olympia's. These surgeries are just proof of the war wounds I suffered so it's all good because I'm still alive. @rcssdirector once told me one day because I was in so much pain that I needed to slow my ass down and see a Dr. I replied to him that I was gonna roll with this pain until the wheels roll off and that's exactly what I did, made all my appearances until there was absolutely no cartilage left in my hips, and when it was impossible to walk I grabbed some sticks and on long distances I grabbed me a chair. There's no quit in a winner, winners never quit because quitters never win and that's what's up. I'm officially on my long road to recovery. I love all my family, fans, and friends and I wouldn't exist without you guys. #Yeahbuddy. #lightweightbaby #aintnothingbutapeanut #whatupval #whatupjamilleah #whatupsusielolasophialaila #whatuploveofmylifesusan

A post shared by Ronnie Coleman (@ronniecoleman8) on

“Yarınki ameliyatımdan önce son antrenmanımı yapıyorum. Yaşadığınız hayatın kıymetini bilin. Antrenman yapmak benim hayatım, hobim, beni ben yapan şey ve beni temsil ediyor. Eğer bu benim son antrenmanımsa ve Tanrı “evine dön” dediği için bir daha asla antrenman yapamayacaksam, hayatımın dolu dolu geçtiğini çünkü en çok sevdiğim şeyi yaparak dolu dolu yaşadığımı söyleyebileceğim, antrenman. Yarın için bana şans dileyen, dünyanın dört bir yanındaki tüm insanlara çok teşekkür ediyorum, özellikle de sonsuza kadar kardeşim diyeceğim ve şu anki Mr. Olympia Phil Heath ve 212 Mr. Olympia Flex Lewis’e. Olympia kazandığım 8 seferde de kendimi bir savaşa gitmiş gibi görüyorum. Bu ameliyatlar sadece savaştığımın ve yaralarımı sarmam gerektiğinin kanıtı çünkü bunları yaptım ve hala hayattayım. Derek Ciocca bir keresinde bana, çok fazla acı çektiğimi ve frene basıp bir doktora görünmem gerektiğini söylemişti. Ona bu acılara rağmen kazanmaya devam edeceğimi ve gittiği yere kadar gideceğimi söylemiştim. Aynen bunu yaptım. Kalçalarımda kıkırdak kalmaya kadar sahnede boy göstermeye devam edeceğim ve yürümek imkansız hale geldiğimde değneklere tutunarak, uzun mesafelerde tekerlekli sandalye kullanarak ilerlemeye devam edeceğim. Kazananlar için dönmek diye bir şey yoktur. Kazananlar asla bırakmaz çünkü dönekler asla kazanamaz. Bu böyledir. İyileşmek için yürümem gereken uzun bir yol var önümde. Tüm ailemi, hayramlarımı ve arkadaşlarımı çok seviyorum. Sizler olmasaydınız yaşayamazdım.”

İlginizi çekebilecek diğer yazılar

Oturum Aç

Kayıt Ol

Şifremi sıfırla